PoND's Space

เนื่องจากกระผมพบที่ทำการใหม่ที่ดีกว่า จึงขอย้ายบ้านไป

 

 

นะคร้าบบ ตามมามะ มามะ

ผมยืนอยู่บนชั้น10

 

หลับตา และปล่อยอารมณ์ให้มันพลัดปลิวไปกับลมเอื่อยๆที่ผ่านมากระทบตัวผม

 

อาจจะเป็นเพราะผมเหนื่อยเกินไปสำหรับทุกอย่างแล้ว

 

ไม่ว่าเรื่องงานที่ถาโถมเข้ามาแบบไม่หยุดหย่อน หรือเรื่องชีวิตที่มองไม่เห็นจุดหมายอีกมากมาย

 

ปัญหาต่างๆสุมรวมกันจนผมรู้สึกว่าข้างในตัวผมเหมือนลูกโป่งที่ใส่ลมจนเต็ม

 

แรงตึงของผิวลูกโป่งนี้ไม่สามารถรับอะไรได้มากกว่านี้อีกแล้ว

 

ผมต้องการจะหนีไป ไปที่ไหนก็ได้ ที่ที่จะทำให้ผมลืมเรื่องทุกๆอย่าง

 

หนทางนี้คือทางที่ดีที่สุด ที่ผมควรเลือกแล้วหรือ

 

ถึงยังไงผมก็ไม่อยากจะกลับไปหาปัญหามากมายเหล่านั้นในตอนนี้

 

ผมลืมตาขึ้นมา พร้อมทั้งจิตใจที่แน่วแน่ ไม่ยอมที่จะกลับหลังอีกแล้ว

 

ผมก้าวพ้นขอบพื้นที่ผมยืนอยู่ ปล่อยให้ตัวเองค่อยๆลงไปตามแรงโน้มถ่วง และแรงต่างๆ

 

ผมรู้สึกว่าตัวผมค่อยๆเคลื่อนที่ลงอย่างช้าๆในแนวดิ่ง หวังใจให้เรื่องต่างๆมันยุติลงนัดแต่บัดนี้

 

หูผมอื้อไปหมด แต่ก็ยังพอรับรู้ได้ว่าผมกำลังผ่านชั้นต่างๆลงไปอย่างช้าๆ

 

ผมปิดตาอีกครั้ง เพื่อที่จะตั้งสมาธิครั้งสุดท้ายทำใจกับเรื่องที่ผ่านมา ที่มันกำลังจะจบลง

 

ผมเริ่มนับถอยหลังตามระดับชั้นที่สวนทางกับผม

 

9

 

8

 

7

 

6

 

5

 

4

 

3

 

ถึงเวลาแล้วสินะ

 

2

 

ถอนหายใจยาวๆเฮือกสุดท้าย

 

ผมเปิดตา พร้อมกับ เสียงเสียงนึงที่เป็นจุดจบของปัญหาต่างๆดังขึ้น

 

วินาทีสุดท้ายผมเห็นเหมือนประตูสวรรค์กำลังแง้มเปิดออก

 

แสงสว่างของอีกโลกนึงสาดส่องมาทางผม

 

ผู้คนมากมายกำลังรายล้อมอยู่เบื้องหน้า และจับจ้องมาทางผม

 

ลาก่อน

 

 

 

โลกแห่งการทำงาน

 

 

 

 

 

ผมก้าวออกจากลิฟท์ที่ผมโดยสารลงมา สวนทางกับผู้คนอื่นๆที่ยังคงทำงานอยู่

 

เพื่อที่จะปลดปล่อยปัญหาต่างๆไว้เบื้องหลัง และก้าวต่อไปเพื่อที่จะพักผ่อนกับวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ให้เต็มที่

 

 

 

 

 

อาทิตย์หน้าค่อยทำงานวะ...

วันนี้เมื่อปีที่แล้วได้มีเด็กตัวน้อยๆลืมตามาดูโลกหนึ่งคน

 

ขณะที่กำลังนั่งโดดเรียนอยู่ก็มีโทรศัพท์มาบอกว่า พี่สาวคลอดลูกแล้ว โอ่ว กูเป็นน้าแล้วว้อย

 

จำได้ว่าดีใจมากมาย นั่งยิ้มแก้มปริอยากเห็นหน้าเจ้าเด็กน้อยนี่เร็วๆ แต่ติดเรียนเลยไปไม่ได้ผับผ่าสิ (เอ๊ะมึงโดดเรียนอยู่ไม่ใช่เหรอ)

 

ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนรักเด็ก (ทารก กรุณาอย่าเข้าใจผิด)ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

อาจจะเป็นเพราะ ด้วยความเป็นน้องคนเล็ก มีแต่พี่ไม่มีน้องให้เล่นด้วย ให้ดูแล และให้แกล้ง (หึ หึ กูเลยโดนยำอยู่คนเดียว)

 

จริงๆแล้วข้าพเจ้าก็คงอยากจะมีน้องแท้ๆ ให้เราได้คอยดูแล ให้เหมือนที่พี่ๆทุกคนดูแลเราเป็นอย่างดี (แหม ก็ไม่อยากถูกดูแลอย่างเดียวนี่)

 

อ๊ะๆ อย่าเพิ่งดูถูก มีคนมาขอเป็นน้องเหมือนกันนะ อ่ะแฮ่ม ไม่อยากคุย (แต่แพล่มไปแล้ว)

 

จนบัดนี้ น้องเต็มไปหมดเลย แถมมีบางคนให้เป็นพ่อด้วย o_O' (งิ)

 

วันที่รอคอยมาถึง อุตส่าห์ขับรถกลับบ้านเพื่อรอต้อนรับหลานคนแรกสุดที่รัก ทั้งๆที่ปกติเอาปืนมาจ่อหัวกูก็ไม่กลับบ้าน (ต้องเอาเงินมาล่อ)

 

พอรถที่พี่สาวนั่งมาถึง ชะโงกรอดูด้วยใจระทึก พี่สาวค่อยๆเดินเข้าบ้านมาอย่างระมัดระวังผ่านไป อ่อ เพิ่งคลอดคงอุ้มลูกไม่ไหว

 

...

 

พ่อก็เดินถือห่อผ้าผ่านไป

 

...

 

ไหนหลานกูวะ??????

 

หันไปดูในบ้าน อ่อ อยู่ในห่อผ้าที่พ่อถือนี่เอง (โพล๊ะ!!!) อ่ะแฮ่ะ

 

เจ้าเปรมอยู่ในห่อผ้าเล็กมาก เป็นดักแด้มีแค่หน้าโผล่ออกมา กำลังหลับปุ๋ย ผิวแดงๆดำๆ หน้ายังมีไขติดอยู่ ปากเล็ก จมูกหน่อย น่ารักมากๆ

 

หลังจากพาไปไหว้พระแล้วก็พาขึ้นห้องนอน น้าปอนด์ก็ไปเกาะขอบเปลดูเจ้าตัวเล็กหลับปุ๋ยอยู่ไม่ห่าง

 

พอแกะห่อผ้าออก น้องเปรมก็ค่อยๆคลายตัว... คลายตัวจริงๆนะ ค่อยๆพอง สักพักก็ลืมตาตื่นขึ้นมา จ๊ะเอ๋!!!!

 

ความรู้สึกแรกที่มองตากัน ก็มีความคิดว่า ...

 

เฮ่ย!มองอะไรวะเฮ่ย! มองกูนี่!! ... อ่อ เด็กมันยังมองไม่ค่อยเห็นนั่นเอง 555

 

 แววตาของเด็กทารกมันช่างใสซื่อบริสุทธิ์ยิ่งนัก คงจะเป็นคำตอบได้ว่าทำไมเราถึงชอบเด็ก (อย่างน้อยก็ไม่มีพิษมีภัย)

 

หลังจากนั้น น้องเปรมก็ได้รับการเลี้ยงดูอย่าง สมบุกสมบัน (เมื่ออยู่ในมือน้าปอนด์ 5555)

 

จนถึงวันนี้เปรม 1ขวบแล้วค้าบบบบบบบบบ มาดูกันว่าหน้าเปลี่ยนไปยังไงบ้าง

 

สาวๆคนไหนจะจองก็รีบจองนะครับ ตอนนี้หางแถวประมาณเบอร์ 34097

 

คนไหนรอนานก็กดบัตรคิวน้าปอนด์ก่อนก็ได้ แต่ตอนนี้ไม่ต้องต่อคิว... (แถม บัตรชิงโชค บ้านพร้อมที่ดินด้วยนะ T-T หงิง)

 

 

ลมกำลังเปลี่ยนทิศ

 

จากสายฝนที่เคยร่วงหล่นลงมา หลงเหลือเพียงแค่ละอองน้ำบางเบา

 

ลมที่กำลังพัดมาหอบเอาความเย็นจากที่ไหนสักที่มาปะทะกับตัวผม

 

ผมยังเดินอยู่ เดินอยู่บนเส้นทางเดิม บนเส้นทางที่ไหนสักที่

 

ที่ที่มองออกไปไม่เห็นอะไรนอกจากจินตนาการของตัวผมเอง

 

ทางแยกเมื่อกี้...

 

เธอเพิ่งเดินจากผมไป กลับไปสู่ยังเส้นทางของตัวเธอเอง

 

ซึ่งผมคงไม่รั้งอะไรไว้ เพราะมันเป็นความต้องการของเธอ

 

อาจจะเป็นเพราะเส้นทางที่ผมเลือกเดินมันแตกต่างกับเส้นทางที่เธอเคยผ่านมา

 

หรืออาจจะเป็นเพราะผม ที่ไม่เคยใส่ใจในความรู้สึกของเธอที่ร่วมทางกันมา

 

เพียงแค่ช่วงเวลาเดียวก็คงเพียงพอสำหรับเธอ ที่จะตัดสินใจเลือกทางเดินใหม่

 

เสียใจ?? ทำไมผมจะต้องเสียใจ ในเมื่อเธอเลือกเส้นทางที่ดีที่สุดของเธอเสมอ

 

"สิ่งที่ดีที่สุด" นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการให้กับเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

 

หากสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอคือการจากไป ผมก็พร้อมโบกมือลาเธอด้วยความยินดี

 

เมื่อผมไม่สามารถที่จะเป็นผู้ร่วมทางที่ดีได้ การปล่อยเธอไปนี่แหล่ะถูกต้องที่สุดแล้ว

 

ผมก็แค่เดินต่อไป เพื่อที่จะพบเส้นทางที่จะตัดผ่านกับเส้นทางของใครอีกสักคน

 

คนที่ผมพร้อมจะให้สิ่งที่ดีที่สุด และสามารถที่จะเป็นผู้ร่วมทางที่ดีสำหรับเขาได้

 

ทางข้างหน้าผมยังมองไม่เห็นอะไร แต่ลมกำลังพัดแรงขึ้น หน้าหนาวกำลังกลับมา

 

ผมเคยดีใจว่าผมจะไม่ต้องอยู่คนเดียวในหน้าหนาวแล้ว ผมเคยรอคอยให้หน้าหนาวมาถึง

 

แต่ตอนนี้ผมกลับอยากให้ฝนตกต่ออีกสักพัก

 

ให้ผมได้เก็บเรื่องราวดีๆของเราไว้ในความทรงจำ

 

แล้วค่อยเดินต่อไป

 

 

 

 

 

Je suis desole pour toute la chose. merci, je t'aime beaucoup. bonne chance.

 

คนเราไม่สามารถอยู่ได้คนเดียวบนโลกนี้

 

มีคนต่างๆมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา

 

ที่เดินเข้ามาแล้วก็ผ่านไปอย่างไม่สนใจ

 

ผ่านเข้ามาแล้วก็มาทักทายแล้วก็หายไป

 

ผ่านเข้ามาแล้วก็มาพักพิงกับเราเพียงชั่วคราวแล้วก็จากไป

 

บางครั้งมีเพียงเรากับเงาของตัวเองเท่านั้น

 

แต่เงาที่ว่าจะอยู่กับเราตลอดไปก็ทิ้งให้เราอยู่คนเดียวในความมืด

 

ทำไมคนเหล่านั้นผ่านมาแล้วก็ไป ทำไมเขาเหล่านั้นไม่เคยสนใจเราเลย

 

หรือเป็นเราที่ไม่เคยสนใจเขาเหล่านั้น จนทำให้เขาจากไป

 

เช่นเดียวกับที่ไม่สนใจตัวเอง เงาของเราจึงทอดทิ้งไว้ให้ขบคิดปัญหาเหล่านี้คนเดียว

 

เวลาทิ้งให้เราอยู่คนเดียวจนคิดได้ว่า การจะรั้งคนที่เราต้องการจะรั้งไว้

 

คือการมอบความสำคัญให้แก่คนเหล่านั้น แล้วเขาเหล่านั้นคงจะมอบความสำคัญให้เราบ้าง

 

ยิ่งเราอยากที่จะรั้งใครไว้มากเท่าไหร่ ยิ่งให้ความสำคัญกับคนนั้นมาก

 

มากจนคิดว่าเขาเหล่านั้นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ไม่อยากให้ขาดหายไป

 

แต่บางที ทุกๆอย่างก็ไม่ใช่อย่างที่เราคิด

 

มันกลับกลายเป็นการคาดหวังว่าเขาเหล่านั้นต้องทำกับเราอย่างที่เราต้องการ

 

กลายเป็นการบีบคั้น กดดัน

 

แทนที่เขาจะอยู่กับเราได้อย่างมีความสุข กลายเป็นต้องอยู่กับเราอย่างจำเป็น

 

มันคงจะเป็นความเห็นแก่ตัวของเราเอง ที่จะบังคับให้เขาเหล่านั้นทำในสิ่งที่เราคิด

 

ทั้งๆที่มันไม่ใช่วิถีทางของเขา

 

...

 

...

 

...

 

...

 

ถ้าใครได้อ่าน แล้วรู้สึกว่า ต้องอยู่กับผม เพราะมันจำเป็นล่ะก็

 

บอกผมมาเหอะนะ

 

ยินดีที่ได้รู้จัก ขอให้โชคดี ชีวิตเป็นของคุณ ผมจะไม่รั้งใครไว้

 

แต่ขอให้รู้ว่า พวกคุณทุกคนคือชีวิตผม ถ้าไม่มีพวกคุณ ผมก็คงไม่มีวันที่ดีๆเหมือนที่ผ่านมา

 

ขอบคุณ

ชายคนนึง

 

ตื่นมาค้นพบว่าตัวเอง ยังอยู่บนเกาะร้าง ที่เค้าใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้

 

ที่ที่เขาเคยคิดว่าเขาสามารถจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป

 

เวลาผ่านไป เขาเริ่มโตขึ้น และเปลี่ยนแปลงไป รอบตัวเขายังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม

 

มองออกไปภายนอก มีเพียงระลอกคลื่นที่พัดพาสิ่งต่างๆมายังเกาะแห่งนี้

 

หากเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยต้องการ เขาสงสัย ว่าไกลออกไปมีอะไร

 

ไม่มีสิ่งใดในเกาะที่สามารถทำให้เขาเดินทางไปค้นหาได้

 

สิ่งสิ่งเดียวที่มีอยู่ คือกำลังกาย และกำลังใจของเขาเท่านั้น

 

สองมือ สองขาเริ่มเคลื่อนไหว หมายจะไปให้ถึงที่หมาย ที่ที่เขายังไม่รู้ว่ามีอะไรรอคอยอยู่

 

แล้วมันจะใช่สิ่งที่เขาค้นหาจริงหรือเปล่า เขาไม่รู้

 

เพียงแต่เขาไม่อยากที่จะอยู่ลำพังในความว่างเปล่าอีกต่อไป

 

ยิ่งว่าย ยิ่งอ่อนแรง ระลอกคลื่นที่ซัดสาดเข้ามาปะทะ ยิ่งทำให้เขากลับมาสู่ที่เดิม

 

เขาพยายามหลายครั้ง หลายหน ทั้งตัดใจว่ายกลับมาเอง ทั้งถูกซัดสาดกลับมา

 

บาดแผลยิ่งเพิ่มขึ้น กำลังใจยิ่งถดถอย สิ่งที่ได้รับอย่างเดียวคือ บทเรียน

 

เขารวบรวมบทเรียนต่างๆ เพื่อที่จะเดินทางฝ่าฟันไปให้ถึงที่หมายให้จงได้

 

และแล้วก็ได้ผล เขาไปได้ไกลกว่าที่เคยมาถึง

 

เขาว่ายออกมาไกลจนมองไม่เห็นเกาะที่เขาเคยพักพิง

 

เขาว่ายต่อไปเรื่อยๆ ว่ายอย่างไม่รู้ทิศทาง และไม่รู้เป้าหมาย

 

รู้เพียงอย่างเดียว ว่าเขาต้องพยายามว่ายไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเจอแผ่นดิน

 

วันและคืนผ่านไป เขากลับพบเพียงตัวเขา ลอยเคว้งอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรอันยิ่งใหญ่เท่านั้น

 

มีเรือลำนึงผ่านมา เขาพยายามร้องเรียกเรือลำนั้น

 

เรือลำนั้นแล่นเข้ามาใกล้เขา ทำให้เขาดีใจมาก แต่แล้วเรือลำนั้นก็แล่นผ่านไป

 

เขาพยายามว่ายตาม แต่ยิ่งว่าย ยิ่งห่างไกล เรือแล่นไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกับเขาที่หมดแรงลงไปเรื่อยๆ

 

หมดแรง หมดหวัง จนเขากลับมาคิดว่า เขาพยายามไปเพื่ออะไร

 

ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างที่เขาพยายามทำ ก็ไม่มีใครเห็น สิ่งที่เขาไขว้คว้ามันคืออะไร

 

หรือเขาแค่พยายามที่จะหนีความจริง จากตัวตนที่เขาเคยเป็น จากสิ่งที่เขามีอยู่

 

ทำไมเขาต้องสู้ต่อไป ทำไมไม่ปล่อยให้คลื่นน้ำพาเขาล่องลอยไปเรื่อยๆ

 

สุดท้ายเขาก็แค่จมลงไปใต้มหาสมุทร ที่ลึกสุดจะหยั่งเท่านั้น

 

เขาคงจะหายไปจากโลกนี้ ไม่มีคนพบ และเห็นเขา

 

เขาควรจะทำอย่างไร เมื่อไม่มีที่ให้กลับไป

 

เรี่ยวแรง กำลังใจ และความหวังหมดไปแล้ว เขาไม่เหลืออะไรแล้ว...

 

สิ่งสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาในหัวเขาก่อนที่สติอันเหนื่อยล้าจะค่อยๆหมดไป

 

.เขายังมีชีวิตอยู่.

 

พรุ่งนี้หากเขายังมีชีวิตอยู่ เขาคงต้องพยายามต่อไป อย่างน้อย

 

เพื่อให้มีใครสักคนรู้ว่าเขามีตัวตนอยู่ในโลกอันว่างเปล่านี้... ก็พอ

I walked across an empty land,
I knew the pathway like the back of my hand.
I felt the earth beneath my feet,
Sat by the river and it made me complete.
Oh, simple thing, where have you gone?
I'm getting old and I need something to rely on.
So tell me when you're gonna let me in,
I'm getting tired and I need somewhere to begin.

I came across a fallen tree,
I felt the branches of it looking at me.
Is this the place we used to love?
Is this the place that I've been dreaming of?

Oh, simple thing, where have you gone?
I'm getting old and I need something to rely on.
So tell me when you're gonna let me in,
I'm getting tired and I need somewhere to begin.

So if you have a minute why don't we go,
Talk about it somewhere only we know?
This could be the end of everything.
So why don't we go, somewhere only we know,
Somewhere only we know.

Oh, simple thing, where have you gone?
I'm getting old and I need something to rely on.
So, tell me when you gonna let me in,
I'm getting tired and I need somewhere to begin.
And if you have a minute why don't we go,
Talk about it somewhere only we know?
This could be the end of everything.
So why don't we go, so why don't we go,

Hmmm yea,

This could be the end of everything.
So why don't we go, somewhere only we know,
Somewhere only we know?
Somewhere only we know.